यशोमति मन अभिलाष | Yashomati Man Abhilash illustration

Yashomati Man Abhilash · यशोमति मन अभिलाष

यशोमति मन अभिलाष करै । कब मेरौ मोहन घटुरुवन रैंगै कब द्वैक पग धरनी धरै ॥१॥

Yashoda longs in her heart: when will my Mohan crawl on His knees, and when will He place His two little feet upon the ground? ॥१॥

कब दतियाँ द्वै दूधकी देखों कब तोतरे मुख बचन उचरै । कब अरु नंदबबा कहि टेरे कब मैया कहि मोहि ररै ॥२॥

When shall I see His two little milk-teeth, and when will He utter words with His lisping mouth? When will He call out “Nanda Baba,” and when will He cry to me, saying “Maiya”? ॥२॥

कब मेरौ अंचर गहि मोहन दै दै कहि मोसों झगरै । कबधों तनक तनक कछु खेहै अपने कर लै मुखहि भरै ॥३॥

When will my Mohan grasp the end of my garment and quarrel with me, saying, “Give, give”? When will He eat little morsels, taking them in His own hand and filling His mouth? ॥३॥

कब हँसि बात कहैगो मोसों यह सुख सब दुख दूरि करै । श्याम अकेलौ अँगना छाँडिकै आप गई कछु काम धरै ॥४॥

When will He smile and speak with me? This joy would drive away every sorrow. Leaving Shyam alone in the courtyard, she herself went to attend to some work. ॥४॥

आयौ तृणा अघवाय उड़्यौ तब गरजत गगन सहित गहैरै । सूरदास सब लोक सुनत ध्वनि जो जहाँ सो तहाँ अति भय भरै ॥५॥

Then Trinavarta came and flew away with Him, roaring through the deep sky. Surdas says: hearing that sound, everyone, wherever they were, became filled with great fear. ॥५॥

yashomati man abhilaash karai · kab merau mohan ghaturuvan raingai kab dvaik pag dharanee dharai ॥1॥

kab datiyaan dvai doodhakee dekhon kab totare mukh bachan ucharai · kab aru nandababaa kahi tere kab maiyaa kahi mohi rarai ॥2॥

kab merau anchar gahi mohan dai dai kahi moson jhagarai · kabadhon tanak tanak kachhu khehai apne kar lai mukhahi bharai ॥3॥

kab hansi baat kahaigo moson yah sukh sab dukh doori karai · shyaam akelau anganaa chhaandikai aap gaee kachhu kaam dharai ॥4॥

aayau trinaa aghavaay uryau tab garajat gagan sahit gahairai · Soordaas sab lok sunat dhvani jo jahaan so tahaan ati bhay bharai ॥5॥

यशोमति मन अभिलाष करै । कब मेरौ मोहन घटुरुवन रैंगै कब द्वैक पग धरनी धरै ॥१॥

कब दतियाँ द्वै दूधकी देखों कब तोतरे मुख बचन उचरै । कब अरु नंदबबा कहि टेरे कब मैया कहि मोहि ररै ॥२॥

कब मेरौ अंचर गहि मोहन दै दै कहि मोसों झगरै । कबधों तनक तनक कछु खेहै अपने कर लै मुखहि भरै ॥३॥

कब हँसि बात कहैगो मोसों यह सुख सब दुख दूरि करै । श्याम अकेलौ अँगना छाँडिकै आप गई कछु काम धरै ॥४॥

आयौ तृणा अघवाय उड़्यौ तब गरजत गगन सहित गहैरै । सूरदास सब लोक सुनत ध्वनि जो जहाँ सो तहाँ अति भय भरै ॥५॥

Editorial and corrections policy · Read as Markdown