जसुमति मन अभिलाख | Jasumati Man Abhilakh illustration

Jasumati Man Abhilakh · जसुमति मन अभिलाख

जसुमति मन अभिलाख करै । कब मेरौ लाल घुटरुवन रेंगे कब धरनी पग द्वैक धरै ॥१॥

Jasumati cherishes this longing in her heart: “When will my Lala crawl on His knees? When will He place His two little feet upon the ground?” ॥१॥

कब द्वै दाँत दूधके देखों कब तुरते मुख बेन झरै । कब नंद हि बाबा कहि बोलहि कब जननी कहि मोही ररै ॥२॥

“When will I see His two little milk teeth? When will words begin to flow from His tiny mouth? When will He call Nanda ‘Baba,’ and when will He cry out to me, calling me ‘Mother’?” ॥२॥

कब मेरो अँचरा गहि मोहन जोइ सोड़ मोसों कही झगरै। कबहुँ तनक तनक कर खैहै अपने करलै मुखहिं भरै ॥३॥

“When will Mohan grasp my anchal and, refusing to let go, quarrel with me over whatever He wants? When will He eat little morsels by Himself, taking them in His own hands and filling His mouth?” ॥३॥

कब हँसि बात कहेंगे मोसों वा छबि देख दुख दूरि हरै । श्याम अकेले आँगन छाँड़े आपु गई कछु काज घरै ॥४॥

“When will He smile and speak with me? At the sight of that lovely form, all my sorrow will disappear.” Leaving Shyam alone in the courtyard, she herself went inside the house for some task. ॥४॥

या अंतर अँधवाई उठी एक गरजत गगनि सहित घहरै । सूरदास ब्रज लोग सुनत धुनि जो जहाँ तहाँ सब अतिहिं डरै ॥५॥

Meanwhile, a great whirlwind arose, roaring and thundering through the sky. Surdas says: hearing that terrible sound, the people of Vraj, wherever they were, were greatly afraid. ॥५॥

jasumati man abhilaakh karai · kab merau laal ghutaruvan renge kab dharanee pag dvaik dharai ॥1॥

kab dvai daant doodhake dekhon kab turate mukh ben jharai · kab Nand hi baabaa kahi bolahi kab jananee kahi mohee rarai ॥2॥

kab mero ancharaa gahi mohan joi sor moson kahee jhagarai · kabahun tanak tanak kar khaihai apne karalai mukhahin bharai ॥3॥

kab hansi baat kahenge moson vaa chhabi dekh dukh doori harai · shyaam akele aangan chhaanre aapu gaee kachhu kaaj gharai ॥4॥

yaa antar andhavaaee uthee ek garajat gagani sahit ghaharai · Soordaas Braj log sunat dhuni jo jahaan tahaan sab atihin darai ॥5॥

जसुमति मन अभिलाख करै । कब मेरौ लाल घुटरुवन रेंगे कब धरनी पग द्वैक धरै ॥१॥

कब द्वै दाँत दूधके देखों कब तुरते मुख बेन झरै । कब नंद हि बाबा कहि बोलहि कब जननी कहि मोही ररै ॥२॥

कब मेरो अँचरा गहि मोहन जोइ सोड़ मोसों कही झगरै। कबहुँ तनक तनक कर खैहै अपने करलै मुखहिं भरै ॥३॥

कब हँसि बात कहेंगे मोसों वा छबि देख दुख दूरि हरै । श्याम अकेले आँगन छाँड़े आपु गई कछु काज घरै ॥४॥

या अंतर अँधवाई उठी एक गरजत गगनि सहित घहरै । सूरदास ब्रज लोग सुनत धुनि जो जहाँ तहाँ सब अतिहिं डरै ॥५॥

Editorial and corrections policy · Read as Markdown